هوش مصنوعی و معاملات الگوریتمی

هوش مصنوعی

هوش مصنوعی (AI) اصطلاحی است که برای اشاره به هوش شبیه سازی شده در پردازشگرهای رایانه ای به کار می رود.

اینگونه ماشین ها به گونه ای برنامه ریزی شده اند که همانند یک انسان قابلیت “تفکر” داشته باشند و بتوانند رفتارهای انسان را تقلید کنند. ویژگی مطلوب هوش مصنوعی، قابلیت آن برای تفکر منطقی و انجام بهترین اقدامات برای رسیدن به یک هدف معین است.

البته اصطلاح هوش مصنوعی در مورد هر ماشینی که رفتارهایی نظیر رفتارهای ذهنی بشر – مانند یادگیری یا حل مسئله – انجام می دهد نیز به کار می رود.

هوش مصنوعی بر پایه ی این تفکر بنا شده است که هوش بشری می تواند به گونه ای تعریف و برنامه نویسی شود که برای پردازشگر رایانه ای قابل تبدیل باشد.

اهداف هوش مصنوعی شامل یادگیری، استدلال و درک است و پردازشگرهای هوشمند با استفاده از رویکردی میان رشته ای متشکل از ریاضیات، علوم رایانه، زبان شناسی، روان شناسی و سایر علوم به این قابلیت ها مجهز می شوند.

با پیشرفت فناوری، معیارهای قبلی هوش مصنوعی منسوخ شده و معیارهای جدیدی ظهور پیدا می کنند. برای مثال، پردازشگرهایی که محاسبات ساده ی ریاضی را انجام می دهند یا از طریق روش هایی نظیر نویسه ‌خوان نوری (OCR) می توانند متون را بخوانند دیگر به عنوان رایانه های دارای هوش مصنوعی محسوب نمی شوند، چرا که اینگونه قابلیت ها دیگر به عنوان قابلیت های بدیهی و اصلی یک سیستم رایانه ای محسوب می شود.

برخی نمونه های پردازشگرهای مجهز به هوش مصنوعی عبارتند از رایانه هایی که می توانند شطرنج بازی کنند، که البته این قابلیت سالهاست که به وجود آمده، و یا خودروهای بدون راننده، که اختراعی نسبتاً جدید محسوب می شوند. هر یک از این ماشین های هوشمند باید بتوانند عواقب هر اقدامشان را بسنجند، چرا که هر اقدام کوچکی بر نتیجه ی نهایی فعالیت آنها تأثیر خواهد گذاشت. مثلاً در بازی شطرنج، این نتیجه ی نهایی، همان برد یا باخت است. برای خودروهای بدون راننده، سیستم رایانه ای باید تمام داده های ورودی و محیطی را در نظر گرفته و آنها را در محاسبات دخیل کند تا بتواند از وقوع تصادف جلوگیری کند.

مناقشات پیرامون هوش مصنوعی

هوش مصنوعی از زمان به وجود آمدنش مورد نقدهای بسیاری از سوی دانشمندان و عموم مردم قرار گرفته است. یکی از نقدهای رایج در مورد هوش مصنوعی این نگرانی است که ماشین ها به حدی از پیشرفتگی و پیچیدگی برسند که از هوش بشری سبقت گرفته و مستقلاً تصمیم گیری کنند و حتی بتوانند خود را با سرعتی تصاعدی ارتقاء دهند.

یک نگرانی دیگر این است که ماشین های هوشمند بتوانند وارد حریم خصوصی مردم شده و حتی مسلح شوند. مباحث دیگری نیز پیرامون مسائل اخلاقی حاکم بر هوش مصنوعی و حقوق مربوط به ماشین های هوشمند و روبات ها وجود دارد.

به ویژه تولید خودروهای بدون راننده موضوع مناقشات بسیاری بوده است. این خودروها به گونه ای طراحی شده اند که احتمال بروز خطر را به حداقل برسانند. گرچه این خودروها تأثیر اشتباهات انسانی را به کلی حذف کرده اند، اما اگر بالفرض یک خودروی بدون راننده در شرایطی قرار گیرد که باید بین تصادف با یک شخص یا شخص دیگر یکی را انتخاب کند، بر مبنای اینکه تصادف با کدام فرد کمترین خسارت را بر خودرو تحمیل می کند، تصمیم خواهد گرفت. بسیاری از مردم از این شیوه ی تصمیم گیری خودروهای بدون راننده ناراضی هستند و عقیده دارند که زندگی افراد نباید فدای بقای یک ماشین شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *